Iets eerlijk zeggen is altijd interessant

Is dat zo? Iets eerlijk zeggen, is dat altijd interessant? De afgelopen weken/maanden kwam ik erachter dat ik op bepaalde vlakken enorm eerlijk kan zijn en dat het mij niet uit maakt wat ik dan zeg. Maar dan - op andere vlakken - kan ik opeens niet meer eerlijk zijn en vind ik het enorm eng. In dit proces van de afgelopen weken/maanden, in combinatie met mijn bezigheden binnen UniekGezond, neem ik jullie graag mee.


Besef van aanname

Om te beginnen ben ik ook maar een mens en kan niets perfect. Dat weet ik, maar geloof ik niet altijd. De grootste waanvoorstelling is dat het leven perfect zou moeten zijn, toch?

Tijdens mijn reizen met Flow werd ik mij als eerste bewust dat ik het lastig vond om collega's aan te spreken. En dan vooral aanspreken als iets in mijn ogen niet helemaal de bedoeling was, of dat ik niet snapte waarom er op een bepaalde manier gehandeld werd. Waarom was dit? Omdat ik in de volgende aanname zat: ik ben maar 22 jaar, zij zijn ouder, ze vinden mij niet meer leuk als ik ze ga aanspreken op hun gedrag, dan krijgen we ruzie etc. Was ik mij bewust van mijn aanname op dat moment? Jazeker. Zorgde mijn bewustheid ervoor dat ik uit mijn aanname kwam? Nee helaas niet.

Zo ging het wel een tijdje door. Bang om collega's aan te spreken. Bang om als eerste jaar in mijn rol als 'hoofdbegeleider' dingen fout te doen of kritiek te krijgen. Terwijl kritiek vaak feedback is en je daar alleen maar van kan leren. Zo gek vond ik dat en vind ik dit nog steeds.

Als ik op werk ben bij Sportief90 dan durf ik alles wel te zeggen wat ik vind of denk. Als ik het ergens niet mee eens ben dan deel ik dat met de collega's of mijn baas. Dan heb ik zeker geen blad voor mijn mond.



Verschil per situatie

Nog steeds loop ik tegen het bovengenoemde punt aan. Het Flowreizen seizoen is dan wel over, maar ik kom nog steeds in situaties als deze terecht. Het niet durven aanspreken van collega's op hun manier van werken. Vooral het niet doen van werkzaamheden. En waarom vind ik dit nou zo lastig?

  1. Omdat ik het blijkbaar heel belangrijk vind dat mensen mij leuk vinden. Ik vind dit zo'n gek besef. Ik heb dus het idee dat mensen mij niet meer leuk vinden als ik eerlijk tegen hun ben over de manier van werken. Terwijl ik zelf heel graag hoor als iets beter kan.

  2. Omdat ik het als persoon als kritiek zie in plaats van feedback. Dus een dikke vette aanname. Ik wil iemand feedback geven, maar omdat ik denk dat diegene het als kritiek ziet, zeg ik niets. Hoe kan ik nou weten dat iemand mijn feedback als kritiek ziet? Niet. Of nou ja, als ik het gezegd heb, dan weet ik pas hoe iemand het oppakt.


Uiten bij UniekGezond

Wat het grappige nu is, is dat ik dit in mijn werkzaamheden bij UniekGezond nog niet merk. Ook niet heel gek, want ik werk alleen. Goed voor mij dus om te weten dat ik zo denk en functioneer als ik ga samenwerken met mensen. Wel merkte ik dat ik minder gemotiveerd werd van dit besef. Of nou ja, minder gemotiveerd? Ik ging meteen aan mijzelf twijfelen. Kan ik dit wel, kan ik wel hoofdbegeleider zijn, ben ik wel goed genoeg etc. Dan denk ik vaak aan de volgende quote: 'je moet geluk niet willen meten. Wees er maar gewoon gelukkig mee. Een tevreden leven leiden is al heel wat.' Ik ga dan in mijn hoofd zitten en ben dan bezig met alles analyseren wat niet goed ging. En de mooie, vaak grotere, goede en leuke dingen, worden door mij dan vergeten. Degene die je het moeilijkst kan vergeven ben je vaak zelf, wordt er wel eens gezegd.

Op zo'n moment probeer ik te kijken naar wat wel goed ging en wat ik allemaal wel niet bereikt heb. Ik heb een aantal toffe sporters. Ik heb met één van die sporters zijn sport ondenkt. Ik heb leuke mensen om mij heen en verdien geld met het leukste wat er is. Mensen met plezier laten sporten en bewegen.


Als dat mentaal dan goed gaat, dan kan ik mij daarna ook gaan focussen op het aanspreken van mensen. Mensen op een positieve manier feedback geven over hun manier van handelen en het er daar gewoon even over hebben. Het er over hebben zonder dat het te veel gedoe wordt en er veel poes pas bij komt. En gebeurt dat wel, dan kan ik daar weer van leren en neem ik het mee naar het volgende moment.


De grootste waanvoorstelling is dat het leven perfect zou moeten zijn, toch?


Dikke kus,


Tamar - UniekGezond